Bazen kaçmak istersin herşeyden ve herkesten ama bir türlü bulamazsın o gücü kendinde…Kalabalıklar sıkar seni, fısıltılar kocaman gürültü bulutları gibi sarar etrafını, boğulursun… Uzaklaşmak istersin bu karamsar halinden ama ne ilaçlar avutur seni ne de sevdiğin dostlar… İçinde birileri ölmüş gibidir, yas tutarsın; neye ağıt yaktığını bilmeden, bestelersin matem şarkılarını… İçinden yükselen sesi kimse duymaz ve derler ki “Ne var yahu somurtacak, silkelen ve kendine gel. Saçma sapan fikirleri de at kafandan.”  Bu kadar kolaydır işte içsel dünyanı göremeyen dostlar için, normale dönmen. “Normal” nedir sahi? Neye göre ve kime göre “Normal”dir insan?  Siz “Normal” misiniz mesela? Ya da ben neden “Normal” değilim?

Bugünlerde böyle bir haldeyim işte; kalabalıklar içindeki yalnızlığımla kavga halinde… Gel kurtar beni meçhul “kişi” ya da”şey” her neysen, beni çıkar bu karamsar halden… Çocuksu sevinçlerimi, meraklarımı, heyecanlarımı geri ver bana yeniden….

Bilge Karatepe