Bilge Karatepe

Bir baykuş öttü çok uzaklardan. Güneyden kuzeye doğru raf raf…

 Kırlangıçlar geçti Fırat nehri boyunca.

Mezopotamya’nın hüzünlü kuşu (pepuk) gün boyu, Pepuu Pepuu diye öttü bir palamut ağacında

Biraz aşağıda tarlasında günlük işler yapan köylü, Siverekli eşkıya Bekiro’nun türküsünü

Bir dengbej kadar yanık söyledi. Bekiro de loy loy. Ağayo de loy loy. Mahkumo de loy loy

Kasabadan dönen dağ köylüleri katırlarını ağaçlara bağlayıp büyük bir dut ağacının

Gölgesinde cemaatle ikindinin farzını kıldılar

Sonra, büyük bir atmaca kondu karşı tepedeki mazı ağacına. 

Silahı aldı, kabzayı omuz boşluğuna yerleştirdi. Gezden, gözden arpacığın silme tepesinden bir delinin sevinciyle seyretti mazı ağacındaki atmacayı.

Bir ara elini tetiğe götürdüyse de, sonra vazgeçti ateş etmekten… Güneydoğu’nun güzel bir yaz akşamıydı. Güneşin son ışıkları Nemrut Dağından dünyanın o şirin coğrafyasına veda ederken, odun ve çalı toplayan kızlardan sonra, çobanlar da köye dönüş için, keçi ve koyun sürülerini topluyordu.

El ayak çekilince dağlardan, bir ölü sessizliği alıyordu ortalığı

O vakit büsbütün artıyordu yalnızlığı. Tahammül yerini isyana bırakıyordu yüreğinde.

Bir soluk daha bekledi. Karanlık her yeri sarınca, gündüzleri saklandığı mağaradan, böğürtlen

Dikenlerinin sardığı kayalıktan heyecan korku karışımı adımlarla Fırat nehrinin kıyısına indi.

Silahını yanı başındaki beyaz büyük bir taşa yasladı.

Başındaki poşuyu yarı ıslak kumlara serip, ekmek çantasından domates peyniri itinayla dizdi yerdeki poşuya.

Tam bir ziyafet sofrası diye geçirdi içinden. Bismillah deyip başladıysa da.

Daha ilk lokma boğazına düğümlenip kaldı. Yemek istediyse de yiyemedi.

Yutkundu… Kederlendi… Cigara geldi aklına.

Gabardin şalvarının sağ cebinden tütün tabakasını çıkardı.

Aceleyle sardığı cigarayı dudağına götürürken, diğer eliyle yeleğinin cebinden gazlı çakmağını çıkardı.

Çakmağı tam çakacaktı. Müfreze baskınları düştü aklına, dudağındaki cigarayı tütün tabakasına, çakmağı tekrar yeleğinin cebine koydu… Silahını alıp tekrar sığınağa döndü. Başını iki elinin arasına alıp gözlerini doğup büyüdüğü köye çevirdi. Karanlıkta yanıp sönen idare lambası ışıklarını dayanılmaz bir özlemle seyretti.

Çocukluğu geçti aklından. Bir kâbus gibiydi çocukluğu, çocuklar köy meydanında koşar oynar

O oyuna katılmaz hep uzaklardan seyretmekle yetinirdi. Kanlı kıyamlardan bir gece gibiydi çocukluğu.

Bayramların gelmesini hiç mi hiç istemezdi. Köyde camii olmadığından, arife gününden kasabaya gidilir, bayram namazı kılındıktan sonra çarşıdan alış veriş yapılır köye dönülürdü…

Babalar çocuklarına oyuncaklar, giysiler, şekerler getirirlerdi.

Çocuklar için bayramı, bayram yapan bu heyecanlı bekleyişte onun beklediği biri yoktu… Belki bu yüzden sevmezdi bayramları.

Kendisi ana karnındayken vurmuşlardı babasını. Hiç görmediği ve hiçbir zaman göremeyeceği babasını ne çok görmek isterdi!

Üstelik yardımsever merhametli bir insan diyorlardı babası için.

Öyleyse niçin vurmuşlardı babasını?

O’da bir türlü anlayamıyordu.

Babasını vurdukları yetmezmiş gibi, Bir de hor hakir görüyorlardı. Bénamus diyorlardı. Adam saymıyorlardı. Selam vermiyorlardı.

Yakın akrabalarından aksakallı yaşlı adamlar bile tahrik ediyorlardı.

Sen korkisen, korkaklar bir kedi bile vuramaz.

Babanın intikamını almazsan cenaze namazın bile kılınmaz, diyorlardı.

İki derede bir arada kalmıştı. Oysa bu adamların inandıkları kutsal kitap

Mealen bir insanı öldürürsen, bütün insanları öldürmüş. Bir insanı kurtarırsan

Bütün insanları kurtarmış sayılırsın diyordu.

Boşluğa geldiği bir gün içindeki şeytana uyup elini kana bulamıştı

bir sürü insan vurmuş, eşkıya olmuş dağlara çıkmıştı…

Cebindeki aynayı çıkarıp uzun uzun baktı. Uzamış sakalına, ağaran saçlarına üzüldü.

Hayıflandı… Kederlendi…

Bir cigara daha yaktı. Tarifsiz bir çöküşün eşiğindeydi… Sıkıntıdan terliyor titriyordu.

Geçmişinin muhasebesini yaptıkça pişmanlık duyguları artıyordu.

Karısının her gizli görüşmelerindeki ağlamaklı sözleri geldi aklına.

Onlar senin babanı,

Sen babanı vuranları öldürdün.

Onların çocukları seni vuracak.

Senin çocukların, Seni öldürenlerin peşine düşecek sonra

Bu kara yazgı, bu feodal töre nereye kadar sürecek böyle

Gidelim sevdiğim. Tut ellerimden gidelim buralardan.

Kavganın olmadığı, insanların vurulmadığı bir dünyaya gidelim.

Gecenin bir yerinde jandarma basar evi. Dayak, küfür, taciz, işkence…

Bunlara alıştım, bunlar gelir geçer de…

Bazen dağlardan bir kurşun sesi gelir. Yüreğim sökülür yerinden.

Sana bir şey olmuştur diye, bir angut kuşu gibi duvarlara çarpar dönerim evin içinde.

Sabah olmaz bir türlü, Ve bir asır gibi uzar gece…

Doğacak bebelerimizi düşün. O günahsız bebeler aşkına, yaradan aşkına!

Gidelim buralardan, gidelim buralardan…

Kurdun kuşun, yılanın çıyanın koynunda yaşamaktan bıkmıştı artık.

Gecenin ilerlemiş bir vaktiydi. Köydeki gaz lambaları sönmüş. Köpek ulamaları kesilmişti.

Eve girdi. Karısı uyumamıştı daha.

Gidiyoruz, dedi.

Ne zaman? Diye sordu karısı

Hemen bu gece;

Doğup büyüdükleri köyden kavganın olmadığı insanların vurulmadığı bir DÜNYA ümidiyle küçük ve ilkel bir sala binip Fırat Nehri’nin azgın dalgalarıyla çekip gittiler…

Yöre dağlarındaki her çoban kendi ruh aksiyonu ölçüsünde Onun efsanevi yaşamını besteleyip çalınmamış bir makamla kavalından dağlara üfleyecekti sonsuza dek…

Cumali Balıkçıoğlu

Bilge Karatepe

Gecenin karanlığı hapsetmiş, satın almıştı belki ruhun aynası sanılan sevdicekleri… Herşeyi geceye yüklemeye çalışan yürekler yanılıyor olabilir miydi?

Zira “Ruhun  aynası olsalardı, gece üstümüze çöker miydi?”

Bilge Karatepe

Bugünlerde böyle bir haldeyim işte; kalabalıklar içindeki yalnızlığımla kavga halinde… Gel kurtar beni meçhul “kişi” ya da”şey” her neysen, beni çıkar bu karamsar halden… Çocuksu sevinçlerimi, meraklarımı, heyecanlarımı geri ver bana yeniden….

Bilge Karatepe

Sensizliğimin bir avuntusu olmadı hiç.
Senin hataların, yaptıkların, çektirdiğin acılar, yaptığın haksızlıklar avutamadı beni.
Hayatta beni en çok kıran sendin ama
Ben yine de hayata her kırılışımda, seni aradım yanımda.
Hiçbir zaman destek olmayan omzuna yaslanmak istedim düş kırıklıklarımda…

Bu kadar zor muydu “BABA” olmak?
Neden hiç hissettirmedin bana varlığını?
Ve neden çekip gittin?
Sanki varlığın yetiyormuş gibi mahkum ettin beni yokluğuna…

Her çocuk gibi benim de kahramanım sendin oysa.
Hayal kırıklıklarıma rağmen “Hayal Kahraman”ımdın benim.
Şimdi sen yoksun ya;
Ben kalabalıklar içindeki “YALNIZLIĞIM” a “BABA” diyorum.
O senin kadar acıtamaz canımı nasıl olsa…

Bilge Karatepe

Gidiş  gelişer, ölesiye sevişler, çaresizce debelenişler, kırgınlıklara aldırmadan umut edişler…

Yakınlaştıkça ısınıp,  uzaklaştıkça titreyişler…

Sebepli sebepsiz iç çekişler, hatta serzenişler.

Nihayetinde çok sevişler ve sevilişler…                                                                         Bilge Karatepe

(Gerger Fırat Gazetesi’nde de Yayınlanmıştır.)

ABBAS TEKİN

Peki neden bilmiyoruz? Aceba neden? Acaba okuduğumuz okulda küçük de olsa bir kütüphanemiz olsaydı bir değişiklik olur muydu? Kim bilir belki…

Biz, Gergerli olarak hayata 1-0 geride başladık. Düşünme alanlarımız bile kısıtlıydı. Benim bahsettiğim 90′ların başı. Örneğin yılda bir kere okula müfettiş gelir, her sınıfa 5-10 dk gözgezdirir, çıkar giderdi. “Çocuklar, büyüyünce ne olacaksınız?” diye de klasik bir soruları vardı. Bizler ise herşeyimiz gibi hayal dünyamız da kısıtlı olduğu için; ya doktor ya öğretmen ya da müfettiş derdik. İlkokul 1. sınıfa başladığım sene iki haftalığına İstanbul’a gelmiştim. İki haftada o kadar çok şey öğrenmiştim ki; mesela artık müfettiş veya öğretmen bana “büyüyünce ne olacaksın?” diye sorduğunda ben öğretmen, doktor demiyordum “pilot”, “mühendis”, “bilimadamı” hatta “yönetmen” dediğimi bile hatırlıyorum. İki haftalığına geldiğim İstanbul bana çok şey öğretmişti. O zaman düşündüm ve kendi kendime sordum “Ben iki haftada pilotu, mühendisi, yönetmeni öğrendim. Acaba iki hafta daha kalsam daha neler öğrenirdim?” Köyde okurken, köye gelen öğretmenler (daha doğrusu öğretmen adayları) her nedense şiddeti çok seven insanlardı, sağolsunlar. Babalarımızdan yemediğimiz dayağı onlardan yedik. Peki ne oldu? Sonuçta okuldan, okumaktan soğuttular bizleri. Bunun içindir ki; bizim oralarda ilkokulu bitiren gençler, Matematik’te çarpım tablosundan, Türkçe’de okuma-yazma’dan, Hayat Bilgisi’nde de büyüklerimize karşı saygı küçüklerimize karşı sevgi göstermekten başka hicbişeyi bilmezler. Eeee… hani burası “OKUL” du ve sen bana okumak,yazmaktan başka “HAYAT”ı da oğretecektin. Tiyatrodan,heykelden,resimden bahsedecektin; bana Nazım Hikmet’i, Necip Fazıl’ı, Orhan Kemal’i anlatacaktın, Albert Einstain’ın, Newton’un, Sokrates’in kim olduğunu oğretecektin. Bunları bana anlatsaydın; belki de ben bugün Açık Öğretim’den liseyi bitirmeye çalışıyor olmazdım, çoktan bitirmiştim de üniversite eğitimini bile almıştım, kim bilir? Belki de şuanda alaylı bir tiyatro oyuncusu değil de konservatuar mezunu bir tiyatro oyuncusu olurdum. Hatta şehir ya da devlet tiyatrolarında oynayan bir oyuncu olurdum, kim bilir? Hadi ben bunların kim olduklarını kendi çabamla, kendi azmimle öğrendim; peki ya diğerleri, bunların kim olduklarını, ne olduklarını bilmeden hayata atılanlar, çocuk yaşta evlenenler, onlar ne olacak? Onlara bunları kim anlatacak, onları kim tiyatro oyununa, sinemaya gotürecek? Herşeyden önce ahiret gunü bunların hesabını kim, nasıl ödeyecek? Şimdiden çok merak ediyorum…

(Gerger Fırat Gazetesi’nde de Yayınlanmıştır.)

ABBAS TEKİN