Baba,
Ben sensiz günlerimde hep gökyüzüne ağladım.
Dertlerimi denize anlattım hep, seninle balık tutmaya gittiğimiz yerlerden uzak kıyılarda…

Sensizliğimin bir avuntusu olmadı hiç.
Senin hataların, yaptıkların, çektirdiğin acılar, yaptığın haksızlıklar avutamadı beni.
Hayatta beni en çok kıran sendin ama
Ben yine de hayata her kırılışımda, seni aradım yanımda.
Hiçbir zaman destek olmayan omzuna yaslanmak istedim düş kırıklıklarımda…

Bu kadar zor muydu “BABA” olmak?
Neden hiç hissettirmedin bana varlığını?
Ve neden çekip gittin?
Sanki varlığın yetiyormuş gibi mahkum ettin beni yokluğuna…

Her çocuk gibi benim de kahramanım sendin oysa.
Hayal kırıklıklarıma rağmen “Hayal Kahraman”ımdın benim.
Şimdi sen yoksun ya;
Ben kalabalıklar içindeki “YALNIZLIĞIM” a “BABA” diyorum.
O senin kadar acıtamaz canımı nasıl olsa…

Bilge Karatepe